Statywy na korbę

Statyw na korbę ma dodatkową, środkową kolumnę z mechanizmem zębatym napędzanym korbką, która płynnie podnosi i opuszcza głowicę o kilkadziesiąt centymetrów bez luzowania nóg. Statyw z klasycznym zaciskiem śrubowym reguluje wysokość wyłącznie przez wysuw i dokręcenie trzech teleskopowych nóg, w zakresie zwykle 1,0–1,7 m. Korba przyspiesza doregulowanie wysokości podczas pomiaru laserem rotacyjnym względem odkręcania śrub przy każdej zmianie, przy zachowaniu tego samego gwintu montażowego 5/8 cala co w wersji stałej.

Statyw na korbę z gwintem montażowym 5/8 cala pasuje do niwelatorów optycznych, laserów rotacyjnych i liniowych oraz dalmierzy laserowych i tachimetrów wyposażonych w standardowe mocowanie geodezyjne. Najczęściej wybierany jest do laserów rotacyjnych, ponieważ płynna regulacja kolumną o kilkadziesiąt centymetrów ułatwia ustawienie płaszczyzny odniesienia bez przestawiania nóg przy każdej zmianie poziomu. Lżejsze urządzenia budowlane, np. lasery krzyżowe o gwincie 1/4 lub 3/8 cala, wymagają dodatkowego adaptera. Wysokość robocza mieści się zwykle w zakresie 1,0–1,7 m.

Mechanizm korby napędza przekładnię zębatą w środkowej kolumnie statywu, która płynnie przesuwa głowicę w pionie o kilkadziesiąt centymetrów przy obrocie korbką, bez luzowania śrub blokujących trzy nogi. Na budowie skraca to czas ustawiania płaszczyzny lasera rotacyjnego z kilku minut przestawiania nóg do kilkunastu sekund obrotu korbą — istotne przy wielokrotnej zmianie wysokości w ciągu dnia, na przykład między kondygnacjami. Blokada kolumny po ustawieniu wysokości zabezpiecza głowicę przed osunięciem pod ciężarem instrumentu.

Statyw na korbę z głowicą o gwincie 5/8 cala pasuje do zdecydowanej większości laserów rotacyjnych i niwelatorów optycznych, ponieważ to standardowy wymiar mocowania w geodezji i budownictwie. Wyjątkiem są lżejsze urządzenia budowlane — lasery krzyżowe czy dalmierze — które częściej mają gwint 1/4 lub 3/8 cala i wymagają prostego adaptera gwintowego. Warto też sprawdzić udźwig głowicy: statyw na korbę utrzymuje zwykle kilka kilogramów, co wystarcza dla większości niwelatorów i laserów rotacyjnych, ale przy cięższych tachimetrach lepiej sprawdzi się stabilniejszy statyw stały.

Statyw z korbą sprawdza się tam, gdzie wysokość instrumentu trzeba zmieniać wielokrotnie w ciągu dnia — przy laserach rotacyjnych na budowie, gdzie płaszczyznę odniesienia dostosowuje się do kolejnych punktów czy pięter. Kolumna z korbą daje płynną regulację o kilkadziesiąt centymetrów jednym obrotem, bez luzowania trzech nóg i gwintu 5/8 cala mocującego instrument. Przy pracach wymagających maksymalnej sztywności — pomiarach tachimetrem czy precyzyjną niwelacją optyczną — lepiej sprawdzi się statyw stały bez kolumny.

W ofercie NORWIT.PL statywy na korbę występują z dwoma rodzajami głowicy. Klasyczna głowica płaska z gwintem 5/8 cala to standard geodezyjny — instrument przykręca się bezpośrednio lub przez spodarkę, co daje najpewniejsze, sztywne mocowanie. Wariant z szybkim mocowaniem w stylu fotograficznym wykorzystuje płytkę zatrzaskową znaną ze statywów aparatów — pozwala zdjąć i założyć instrument w kilka sekund, bez odkręcania śruby, kosztem nieco mniejszej sztywności przy obciążeniach powyżej kilku kilogramów. Wybór zależy od tego, czy ważniejsza jest szybkość wymiany, czy maksymalna stabilność.

Statyw na korbę w wersji aluminiowej lub drewnianej, o masie zwykle 3–6 kg i solidnych, spiczastych stopkach wbijanych w grunt, zapewnia stabilność wystarczającą do większości prac geodezyjnych na zewnątrz — pomiarów niwelatorem, obsługi lasera rotacyjnego czy ustawiania punktów odniesienia. Dodatkowa kolumna to jeden ruchomy element więcej niż w statywie stałym, dlatego przy silnym wietrze lub miękkim gruncie warto obciążyć nogi lub wybrać cięższy wariant drewniany zamiast lżejszego aluminiowego (ok. 2,9–4 kg). Rozstaw nóg na szerokość ok. 1,0–1,2 m eliminuje drgania podłoża.